Σύλληψη μετανάστη υπό την απειλή όπλου σε αυτόν και τους αλληλέγγυους

Tη Δευτέρα 30/04/2012 οι ασφαλίτες δεν περιορίστηκαν στην κλασική τους τακτική βόλτα – τραμπουκισμούς και τρέξιμο για συλλήψεις στους μετανάστες μικροπωλητές έξω από τη νομική. Επτά από αυτούς επιτίθενται σε 2 μετανάστες που διέρχονται τη Μασσαλίας προς Ακαδημίας. Την ώρα που ο ένας πήγε να περάσει την Ακαδημίας μπάτσοι με πολιτικά του επιτέθηκαν, τον έριξαν στο πεζοδρόμιο και άρχισαν τον άγριο ξυλοδαρμό του. Εκείνη τη στιγμή ο άλλος μετανάστης έτρεξε στη νομική και κατάφερε να ξεφύγει και ενημέρωσε όσους αλληλέγγυους ήταν εκεί. Πέντε άτομα βγήκαν έξω και προσπάθησαν να σταματήσουν το ξυλοδαρμό και να μπλοκάρουν τη σύλληψη του μετανάστη. Με το που πλησίασαν ένας από τους επτά μπάτσους τους στόχεψε με το όπλο, αυτό που πριν λίγο σημάδευε στο κεφάλι του μετανάστη.

 Το κράτος όταν επιτίθεται σε μετανάστες θυμίζει ότι είναι σώματα στην κατάσταση εξαίρεσης, ότι θα διασφαλίσει τον εκτοπισμό και την εξόντωση της παρουσίας τους με κάθε μέσο. Σε αυτή τη ρατσιστική κοινωνική συνθήκη η δολοφονική απειλή με όπλο των όποιων συμπαραστατών είναι ένα ακόμα φυσικό επακόλουθο. Γι’ αυτό τα άτομα που έδειξαν αλληλεγγύη κυνηγήθηκαν μέχρι την είσοδο στη νομική με το όπλο να τους σημαδεύει διαρκώς και οι ασφαλίτες τους επεδείκνυαν με μπουνιές και κλωτσιές τις ξυλοδαρτικές τους ικανότητες πριν τον συλλάβουν.

 Οι μπάτσοι και τα media σα γνήσιο σύμπλεγμα του εθνικού βόθρου στην αντεστραμμένη τους αλήθεια παρουσίασαν το στόχο της ρατσιστικής τους βίας ως θύτη. Έτσι σήμερα ο ακινητοποιημένος και τραυματισμένος μετανάστης μικροπωλητής διώκεται κακουργηματικά για απόπειρα ληστείας όπλου μπάτσου, και άλλα πλημμελήματα.

 Να είμαστε όλοι στα δικαστήρια της Ευελπίδων Πέμπτη 11:00 ώρα να δείξουμε δυναμικά την αλληλεγγύη μας.

 Άμεση απελευθέρωση στο μετανάστη μικροπωλητή.

 Αλληλέγγυες/αλληλέγγυοι. στους μετανάστες ενάντια στο έθνος

Ελληνικές ασκήσεις othering

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΜΙΚΡΟΠΩΛΗΤΩΝ ΣΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΕΘΝΟΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ ΟΜΑΛΟΤΗΤΑΣ 
Ή 
Η ΚΑΘΑΡΗ ΑΘΗΝΑ ΒΡΩΜΑΕΙ ΕΛΛΗΝΙΛΑ

 

Ελληνικές ασκήσεις othering…

Στις μέχρι τώρα συζητήσεις μας περί αλληλεγγύης στους μετανάστες υπάρχει συνήθως ο κοινός τόπος της ατμόσφαιρας μιας έντονης ανασφάλειας και επιφύλαξης. Μιας ανησυχίας που εντοπίζεται σε δύο κυρίως σημεία: Αφενός η συζήτηση έχει ως αφετηρία μια αρνητική διαλεκτική (που ρητά εκφράζεται μέσα από φραστικά σύμβολα τύπου ναι μεν αλλά και τι γίνεται αν – μήπως πρέπει να ισχύσει το ίδιο και γι’ αυτούς;), την ίδια στιγμή που συζητήσεις περί αλληλεγγύης σε άλλα ριζοσπαστικά κομμάτια (π.χ. ένοπλο, εργάτες) τυγχάνουν μιας a priori συμφωνίας.

Αφετέρου ,οι διάφοροι αντιρατσιστές ή μη συμμετέχοντες σε μια τέτοια συζήτηση τείνουν να πιθανολογούν τις περιπτώσεις που μια τέτοια αλληλεγγύη είναι θεμιτή ή θα έπρεπε να αποκλειστεί εξαρχής. Διότι βεβαίως κι ο ρατσισμός είναι κι αυτός σχετικός. Σήμερα είσαι αύριο δεν είσαι κτλ. Στα πλαίσια, λοιπόν, μιας ανθελληνικής έρευνας συλλέξαμε τις πιο χαρακτηριστικές από τις (επι)θέσεις που σκιαγραφούν την παραπάνω διάθεση σχετικά με την αλληλεγγύη στους μετανάστες μικροπωλητές. Τα διαμάντια, αν θέλετε. Α, και μια σημείωση: καμιά από τις παραπάνω επιθέσεις δε θα ακουστεί σε μια συζήτηση με συμμετέχοντες μετανάστες. Διότι συνήθως εκφράζονται στα πλαίσια που ανακύπτουν μέσα σε κλειστές, εσωτερικές δομές. Ξέρετε, αυτές που έχουν οι Έλληνες για να τα λένε μεταξύ τους.

Θέση Α) Οι μετανάστες παλεύουν μόνο για τα φράγκα

Ναι, θέση τόσο αγαπημένη όσο και κλασική. Το σενάριο-παρά τις πολλές παραλλαγές του-πάει συνήθως κάπως έτσι. Οι ξένοι γυρίζουν όλη μέρα και πουλάνε τσάντες, CD, κουκλάκια, ρολόγια και τέτοια, αντί να αυτοοργανωθούν και να αντισταθούν σε ΔΝΤ, Ε.Ε., κράτος. Όχι ότι γουστάρουν κιόλας, τον καπιταλισμό, απλά οι συνθήκες διαβίωσης είναι που τους έκαναν άβουλα θύματα του. Είναι χωρίς ιδέες, ιδανικά, μαχητική συγκρότηση, όπως οι συνειδητοποιημένοι Έλληνες πολίτες, εργάτες ή επαναστάτες άμα λάχει. Αξίζει να αναφέρουμε εδώ τις top εναλλακτικές του πρότυπου σεναρίου. α) Ο μετανάστης μικροαφεντικό που έχοντας περάσει ότι πέρασε τώρα διεκδικεί κομμάτι της εθνικής οικονομίας και καταπιέζει με πιο στυγνό τρόπο τους άλλους μετανάστες. Το αντισημιτικό στερεότυπο του πεμπτοφαλαγγίτη παρασιτικά κερδοσκόπου ξένου ζει και βασιλεύει και τροφοδοτεί και τις σύγχρονες εκδοχές του ρατσιστικού λόγου.  Γιατί αφού οι ρατσιστές και οι εκμεταλλευτές είναι οι μετανάστες που αλληλοσκοτώνονται μαφιόζικα τότε ο Έλληνας φασίστας αορατοποιείται, γίνεται κομμάτι της καθημερινής ρατσιστικής ομαλότητας. Μήπως ο αντιρατσισμός είναι το πρόβλημα; Όπως υπενθυμίζουν πάντα τα εθνίκια…

Θέση Β) Υπάρχει και μια κλασική εναλλακτική που επιβεβαιώνει τη θέση Α. Ο ποινικός μετανάστης που η ζωή τον έκανε εγκληματία (αλλά όχι αντικαπιταλιστικά παραβατικό) και τον εξώθησε στον κοινωνικό κανιβαλισμό (βλ. Μανώλης Καντάρης). Αλλά τι κρύβουν όμως αυτές οι συκοφαντίες αίματος; Απλά την εποχή που η κυρίαρχη οικονομική συσσώρευση είναι αυτή του παράνομου κεφαλαίου και όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνικής αναπαραγωγής γίνεται στο εσωτερικό της, τους ενοχλεί που και οι μετανάστες επιβιώνουν και μέσα από αυτή. Και όχι μόνο αυτό… Συγκροτούν και δικές τους παρέες, συμμορίες και μαφίες που είναι έξω από τον ελληνικό έλεγχο και που μπορεί να είναι έτοιμοι να  χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο που μπορούν για να προστατέψουν τις κοινότητες τους από τις απειλές του κράτους και του εθνικού κορμού. Όμως σε κάθε περίπτωση στους μετανάστες δε συγχωρείται ποτέ η προδοσία της πολιτικά ορθής εργατικής ταυτότητας. Η ελληνική ηγεμονία πρέπει να διασφαλιστεί σ’ όλες τις μπίζνες νόμιμες και παράνομες-όσο κι αν η διάκριση μεταξύ τους έχει γίνει πλέον ασαφής. Όσο για τους κανίβαλους ξένους που θα τολμήσουν να γίνουν από θύματα, στο ελάχιστο θύτες, η απειλή της πολιτικής, κοινωνικής και ενίοτε φυσικής εξόντωσης από τους μπάτσους, τους συντηρητικούς αλλά και ριζοσπάστες του ελληνικού ρατσιστικού βόθρου είναι μια συνέπεια στα πλαίσια του αυτονόητου.

Θέση  Γ) Οι μετανάστες είναι θρήσκοι

Κι εντάξει στην προηγούμενη περίπτωση απλά είναι παθητικοί προς την αντίσταση και το κράτος αλλά σε αυτό το σενάριο παρουσιάζονται ενεργητικοί και αυτοοργανωμένοι προς τη λάθος κατεύθυνση. Πως είναι δυνατόν οι ξένοι να ξεσηκώνονται μόνο γύρω από ζητήματα που αφορούν τις θρησκευτικές τους αφηγήσεις (βλ. τζαμιά, συναγωγές-μη ξεχνάμε τον πάγιο ελληνικό αντισημιτισμό κτλ.). Μόνο τότε μπορούν; Όλα τα λεφτά, όμως είναι η περαιτέρω τεκμηρίωση του τύπου «στο κάτω κάτω κι εγώ άθεος-άθρησκος είμαι. Εντάξει μπορεί να μην καίω κιόλας ελληνορθόδοξες εκκλησίες, αλλά δε γουστάρω κιόλας να χτίζονται παντού. Μα μυρίζει λίγο ελληνορθόδοξη ενσωμάτωση;

Θέση Δ) Οι μετανάστες είναι ρεφορμιστές-ενσωματωμένοι στους θεσμούς

Όταν η αυτοοργάνωση των μεταναστών αναφέρεται στη θρησκεία: ok, είναι και κάπως χαριτωμένοι, στην τελική συντηρούν την εξωτική τους γραφικότητα. Συσπειρώνονται όμως και σε ρεφορμιστικά κινήματα-αιτήματα, όπως κτήση ελληνικής υπηκοότητας, πολιτικά δικαιώματα και κάτι άλλα τέτοια αισχρά και ποταπά ζητήματα. Όμως τι συνείδηση έχουν αυτοί που τα διεκδικούν; Θα είναι καλοί εργάτες της οικονομίας για τους δεξιούς, και της επανάστασης για τους αριστερούς. Δεν πρέπει να προηγηθεί ένας έλεγχος φρονημάτων για όσους παραβιάζουν τα σύνορα και βρίσκονται παράνομα σε ελληνικό έδαφος πριν ασκηθεί οποιαδήποτε αλληλεγγύη και υποστήριξη; Δεν αρκεί η αμφισβήτηση της δυνατότητας αυτής της ρατσιστικής μηχανής που λέγεται κράτος να ορίζει και να ελέγχει τον πληθυσμό που ζει σ’ αυτό το χώρο και την ταυτότητα του ως κίνητρο αλληλεγγύης. Ή μήπως τελικά όλοι δεξιοί, φιλελεύθεροι, αριστεροί και ριζοσπάστες κάθε είδους λειτουργούμε τελικά σαν Έλληνες πατριώτες. Α το ξεχάσαμε. Τους μετανάστες τους φέρνει το κεφάλαιο για να ρίξει τα μεροκάματα και για να κάμψει την αθάνατη ελληνική επαναστατικότητα…

Πού σημαδεύουν όλα αυτά τα ρατσιστικά καθίκια και πώς τους απαντάμε;

Παραθέσαμε κάποια (όχι αρκετά…) παραδείγματα τεκμηρίωσης του πώς η κατασκευή του μετανάστη ως άλλου μας ταυτοποιεί και μας ομογενοποιεί ως Έλληνες. Μια καταγραφή των σύγχρονων εθνικών μύθων που οπλίζουν το καθημερινό ρατσισμό. Ταυτότητα που για μας αποτελεί επιλογή συμμετοχής σε ένα σύστημα εξουσίας και όχι κάποιου είδους φυσικό φαινόμενο, όπως και γενικότερα το έθνος. Είναι η επιλογή του να κατασκευάζεις και να συμμετέχεις σε μια εθνορατσιστική κοινότητα που οργανώνει τη συνοχή της γύρω από καθεστώτα αλήθειας για την οικονομική, πολιτική, ιδεολογική, ηθική υπεροχή της από τον εκάστοτε ξένο. Ειδικά για το μετανάστη, τον ξένο που θέλει να ζήσει μέσα σε αυτό το χωράφι για να βελτιώσει τις υλικές συνθήκες της ύπαρξης του, αδιαφορώντας για τις εθνικές ιδεολογικές αφηγήσεις και τις διαμάχες με τις οποίες είναι φορτωμένο.

Θα γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: Είναι γνωστές από παλιά οι φέρμες (ληστείες), οι ξυλοδαρμοί ακόμα και οι δολοφονίες (βλ. Ουνούα και όχι μόνο) μικροπωλητών από μπάτσους. Ήταν πάντα μέρος του κρατικού σχεδίου για τη διατήρηση του φόβου σαν εργαλείο υποτίμησης, ελέγχου των μεταναστών και ενίοτε σαν απειλή εξόντωσης τους. Ώστε και αυτός ο τρόπος επιβίωσης τους να υπάγεται, να επιτηρείται και να οργανώνεται μέσα από το δεσποτισμό του παράνομου κεφαλαίου και την προστασία των ελληνικών μαφιών. Οι μπάτσοι είναι άλλωστε επίλεκτο κομμάτι τους και αναπόσπαστο γρανάζι τους. Η δίωξη των μεταναστών μικροπωλητών ήταν και πάγιος στόχος του λαϊκού κινήματος με επιφανείς συνιστώσες του τα συνδικαλιστικά όργανα των ελλήνων εμπόρων, των ελλήνων μικροπωλητών, κλπ και αλλά ρατσιστικά καθάρματα, υγιή κομμάτια του εθνικού κορμού. Αυτοί που θέλουν καθαρές περιοχές από φυλακόβιους, τοξικομανείς, ρακένδυτους αστέγους τραβεστί, επαίτες, σχιζοφρενείς, φορείς του ΑΙDS, τσιγγάνους, μελαμψούς, πάνκηδες, sexworkers, τζαμιά και ότι εκάστοτε ενοχλεί το ελληνικό βλέμμα. Χωρίς να σχετικοποιούμε τη διαφορετική ιστορικότητα, την πρακτική αυτονομία και τη ξεχωριστή συντακτική λειτουργία που επιτελεί καθένας από αυτούς τους ρατσιστικούς λόγους. Είναι η διαρκής βία της κανονικότητας που εγκληματοποιεί και στιγματίζει τα σώματα που ορίζει ως αλλόκοτα ιδίως όταν γίνονται ορατά στο δημόσιο χώρο.

Τα κίνητρα δεν έχουν να κάνουν μόνο με την οικονομία. Γι’ αυτό μιας αριστερής κόπιας διαφώτιση ότι οι μετανάστες μικροπωλητές είναι τίμιοι εργάτες και δε φταίνε αυτοί για την πτώση της κίνησης των καταστημάτων αλλά ο καπιταλισμός και το ΔΝΤ πέρα απ’ ότι γλύφει τον κάθε μαλάκα Έλληνα έμπορο δεν έχει και κάποιο αποτέλεσμα. Απλά επανεπιβεβαιώνει τη γλώσσα της εθνικής ενότητας, ότι οι ξένοι είναι πάντα οι άλλοι κι η επιβίωση τους ανάμεσα μας εξαρτάται από τη χρησιμότητα τους στους καπιταλιστικούς, δημοκρατικούς ή επαναστατικούς στόχους της εθνικής μας κοινότητας. Έτσι συνεχίζουμε να αναπαριστούμε την ελληνική μας ταυτότητα ως ουδέτερη, διάφανη και αόρατη στις σχέσεις εξουσίας ικανή να ορίζει το status των άλλων με τα μέτρα της. Όσο ο λόγος μας δε στιγματίζει το θύτη της ρατσιστικής πρακτικής τότε απλώς κρίνει σε ποιό κομμάτι μεταναστών θα προβληθεί το εγκληματολογικό στίγμα του ληστή, του αιμοβόρου βιαστή, του δολοφόνου ώστε να προετοιμάσουν τα επόμενα πογκρόμ και να εγγυηθεί την πατριωτική ομοψυχία και την ελληνοποίηση του πληθυσμού. Με αυτόν τον τρόπο ο ελληνικός αντιρατσισμός θέτει τα σώματα των μεταναστών σε διαρκή ανασφάλεια. Τους αγχώνει να είναι ενταγμένοι στην κανονική εργασία, να λειτουργούν με βάση τα πρότυπα της εγχώριας πατριαρχίας, να είναι πολιτικά ορθοί, ειδάλλως θα τεθούν στην κατάσταση εξαίρεσης που τους τοποθετεί έτσι κι αλλιώς το κράτος και ο εθνικός κορμός και ο βίος τους θα απογυμνωθεί από οποιαδήποτε πολιτική αξία. Σχετικά με τα καταναλωτικά κάτεργα του greek dream, ναι και τα μικρομάγαζα, που στήριξαν τη χειρότερη εκμετάλλευση, αυτοεπιτήρηση και εργοδοτικό δεσποτισμό, ελπίζουμε να χρεοκοπήσουν μέσα στην κρίση. Δε θα λυπηθούμε καθόλου. Όσα δε χρεοκοπήσουν ας καούν και ας λεηλατηθούν στις μητροπολιτικές ταραχές του εγγύς μέλλοντος από την άγρια λύσσα των αποκλεισμένων από τις σχέσεις του εμπορεύματος και της οικονομίας. Ο πολιτισμός της εργασίας, της ιδιοκτησίας και της πατρίδας είναι απέναντι μας. Και θέλουμε να γίνουμε η πραγματική κρίση του.

Μόνο που τώρα που η Ελλάδα γκρεμοτσακίζεται (επιτέλους!) και ο εθνικός επιβιωτισμός της ύφεσης δίνει νέα όπλα στον κρατικό και λαϊκό ρατσισμό, αυτός ο πάγιος στόχος δείχνει να επιδιώκεται να υλοποιηθεί. Η αναδιάρθρωση των ντόπιων καπιταλιστικών περιφράξεων δείχνουν να θέλουν να απαγορεύσουν και αυτόν τον τρόπο διαβίωσης στους μετανάστες. Φωνάζει δε θέλουμε να ζείτε ανάμεσα μας: είστε ξένοι. Η πίστη στην ενότητα για τη σωτηρία της πατρίδας απαιτεί να καταντήσουν όλοι οι δρόμοι σαν την Ερμού. Μια απελευθερωμένη ελληνική ζώνη, με τους μετανάστες μικροπωλητές εκδιωγμένους και τα ελληνικά καταστήματα/καταναλωτικά κάτεργα να κυριαρχούν. Είναι μια ειδική αποστείρωση, στη συγκυρία της ύφεσης, μια εντατικοποίηση της εξόντωσης της διαφοράς που εκφράζει την επιθυμία να ενισχυθεί η προσκόλληση σε ότι συμβόλιζε την παλιά καταναλωτική ευημερία. Η οικονομική πτώχευση είναι μια ευκαιρία για τον εθνικό βόθρο να δείξει τα δόντια του στους μετανάστες και να οδηγήσει στη σιωπή οποιουσδήποτε εσωτερικούς ανταγωνισμούς απειλούν να σπάσουν τη συνοχή του.

Αντιρατσισμός σημαίνει επίθεση!

Όμως ίσως ούτε και τώρα μπορέσει να επιτευχθεί τόσο άνετα αυτό παντού. Ίσως υπάρξουν κάποια κωλύματα. Έχουν ξαναϋπάρξει. Μπορεί το άσυλο να έχει καταργηθεί. Η σημασία του ήταν ούτως ή άλλως μικρή. Ειδικά όταν δεν το χρησιμοποιούν Έλληνες φοιτητές ή ριζοσπάστες, όπως με την απεργία πείνας των 300 μεταναστών. Τότε μετά από ένα ξέσπασμα του ρατσιστικού οχετού της κοινωνικής πλειοψηφίας οι μπάτσοι αντιμετώπισαν το πανεπιστήμιο της νομικής με τις ίδιους στρατιωτικές τεχνολογίες που πάντα διαλέγουν και κατανέμουν τα σώματα των μεταναστών-είτε στις σκούπες σε κάθε γειτονιά είτε στα κέντρα κράτησης/στρατόπεδα συγκέντρωσης. Και τότε η κινητοποίηση των αλληλέγγυων απέτρεψε τα χειρότερα.

Αυτό που κάνουμε είναι να αξιοποιούμε στο πανεπιστήμιο όπως θα κάναμε σε οποιοδήποτε άλλο έδαφος (π.χ. μια γειτονιά, ένα πάρκο, μια κατάληψη, κάποιο εργατικό κέντρο κλπ) τις όποιες δυνατότητες μπορεί να παρέχει λόγω των κοινωνικών και χωροταξικών χαρακτηριστικών του στους μετανάστες που εργάζονται κοντά να διαφύγουν τη σύλληψη και να σώσουν τη πραμάτεια τους, και ενίοτε μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα καλό ορμητήριο για να επιτεθούν, να ασκήσουν βία στους διώκτες τους, να τους βάλουν λίγο στη θέση του θύματος μαζί με όσους αλληλέγγυους θέλουν να συγκρουστούν με τον ελληνικό ρατσισμό. Ο στόχος μας είναι όσοι επιτίθενται σε μετανάστες να μην μπορέσουν να το ξανακάνουν ποτέ, συμπεριλαμβανομένων και των ρατσιστών ανάμεσα στους φοιτητές, τους υπαλλήλους, τους καθηγητές και τα λοιπά ΔΕΠ που δυσφορούν που η παρουσία των μεταναστών και οι συγκρούσεις διασαλεύουν τη σχολή των νόμων του έθνους. Ζωντανεύουμε το νεκρό χρόνο μέσα από το διαρκές σαμποτάζ και την αποσάθρωση του πλέγματος ασφάλειας και της ελληνικής πραγματικότητας που υπηρετεί, απελευθερώνοντας όποιους εσωτερικούς ανταγωνισμούς μπορούν να συντρίψουν αυτή και τα συστήματα εξουσίας της: το έθνος, το φύλο και την οικονομία.

ΚΛΩΤΣΙΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑ ΡΑΤΣΙΣΤΗ ΕΡΓΟΔΟΤΗ, ΦΟΙΤΗΤΗ Ή ΕΡΓΑΤΗ.

ΟΠΟΙΟΣ ΣΗΚΩΣΕΙ ΧΕΡΙ ΣΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΑΝΑΣΗΚΩΣΕΙ ΠΟΤΕ.

 ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΛΕΓΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ.

 ΝΑ ΑΥΞΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΠΑΤΣΩΝ.

Χώρος Λυσσασμένων Νομικής

Με αφορμή τις διώξεις για την 5η Μάη

Στις 29 του Απρίλη οι τρεις σύντροφοι Γ.Π., Ν.Λ., Θ.Σ. προσήχθησαν (σχεδόν απήχθησαν) από τα σπίτια τους κατηγορούμενοι για την υπόθεση της Marfin και του Ιανού. Η στοχοποίηση τους στην τότε συγκυρία δεν ήταν τυχαία. Το κράτος μαζί με τα σκυλιά του προσπάθησε αφενός να δείξει ότι κάνει καλά τη δουλειά του και αφετέρου να τρομοκρατήσει τις μάζες που όλο και σε μεγαλύτερο βαθμό έβρισκε απέναντι του. Για τη γνωστή του αυτή τακτική κινητοποίησε και τους ρουφιάνους στα media που χωρίς να χάσουν χρόνο ξεκίνησαν να θριαμβολογούν στην πλάτη των συντρόφων μας ξερνώντας χολή και κάνοντας εμετικά σχόλια.

 2 χρόνια μετά την 5η Μάη του 2010 το κράτος και οι κατασταλτικοί του μηχανισμοί ετοιμάζονται να δώσουν μια ακόμα παράσταση συνεχίζοντας το θέατρο του παραλόγου που ξεκίνησε πέρσι. Ετοιμάζονται να αποδώσουν κατηγορίες στους 3 συντρόφους μας με στοιχεία που είναι τουλάχιστον γελοία (δε μιλάμε για σαθρό κατηγορητήριο καθώς δεν αποδεχόμαστε το δίκαιο και οποιαδήποτε μορφή του). Η συγκυρία όπως και τότε έτσι και τώρα δεν είναι τυχαία. Η αφύπνιση μεγάλης μερίδας κόσμου κυρίως λόγω της συνεχόμενης υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου οδήγησε σε μαζικές πορείες που όπως έγινε και στις 12 Φλεβάρη είχαν αποτέλεσμα τις συγκρούσεις με τους μπάτσους από ένα μεγάλο μέρος του κόσμου. Οι κινήσεις αυτές οδήγησαν στον πανικό το κράτος που στην προσπάθεια του να καταστείλει κάθε φωνή αντίστασης και να τρομοκρατήσει όποιον στέκεται απέναντι του ξεκίνησε να στοχοποιεί και να καταδικάζει όσους συγκρούονται μαζί του έμπρακτα μέσα από τους αγώνες τους. Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση των 3 συντρόφων μας.

 Στην προσπάθεια αυτή όμως του κράτους για κάθε στοχοποίηση και τρομοκρατία θα μας βρίσκει απέναντι του να δημιουργούμε αντιθέσεις και δομές που θα πλήττουν το ίδιο το κράτος αλλά και κάθε ανάχωμα που έχει για τη συνέχιση της ύπαρξης του (φασίστες, αφεντικά).

 

Καμία δίωξη στους 3 συντρόφους.

Αν κάποιος σύντροφός μας καταδικαστεί, το κέντρο της Αθήνας θα καταστραφεί.


Λύσσα | ΧΛΝ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

  Το πολιτικό και οικονομικό θέαμα, έχει  χάσει πλέον την αυτοπεποίθησή του. Οι κινήσεις του είναι τελείως σπασμωδικές. Η κυβέρνηση ‘’έκτακτης ανάγκης’’  που έχει αναλάβει τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, αποτυγχάνει να συντηρήσει την εργασιακή και συνάμα καταναλωτική δύναμη του πληθυσμού. Τα νέα μέτρα, με τα οποία το κράτος επιδιώκει να διασφαλίσει την επιβίωση του ελληνικού έθνους στο διεθνή οικονομικό πόλεμο, οδηγεί σε πλήρη στάση πληρωμών για τον κόσμο της εργασίας.  Η περικοπή του βασικού μισθού, και τυπικά πλέον, έρχεται σε πλήρη συνάφεια με την κατάργηση κάθε μορφής άμεσου ή κοινωνικού μισθού.

  Κάθε κόστος αναπαραγωγής μας εξαφανίζεται. Οι υποδομές υγείας, οι εκπαιδευτικοί χώροι, τα επιδόματα ‘’πρόνοιας’’ και ό, τι μας καθιστά αποδοτικούς στο κυρίαρχο σύστημα αποτελούνε πλέον παρελθόν. Αφού μας ξεζουμίσανε, τώρα μας πετάνε στην πείνα και την εξαθλίωση.

  Η διασφάλιση της κατάργησης  κάθε μορφής μισθού σε νομικό επίπεδο, γίνεται μέσω της δημιουργίας ενός ‘’ειδικού κλειστού λογαριασμού’’.  Με αυτόν τον τρόπο, το ελληνικό κράτος διασφαλίζει ότι το χρηματικό απόθεμα θα κυλάει μόνο για την επιβίωση του κεφαλαίου, με τίμημα ακόμα και τη ίδια μας τη ζωή. Η βαρύτητα του χρέους (όχι του κράτους, αλλά αυτό που  εγγενώς εμπεριέχεται στη σχέση κεφάλαιο ) απειλεί να πέσει στο κεφάλι μας και να μας εξοντώσει.

  Ο μύθος του χρέους.   Η κυρίαρχη πατριωτική αφήγηση προβληματικοποιεί το ελληνικό χρέος, θέτοντάς το σαν διακρατικό ζήτημα. Δημιουργεί την αίσθηση ότι κάποιοι απάτριδες τοκογλύφοι έχουν στοχοποιήσει το ελληνικό κράτος και η ‘’καλή κυβέρνηση’’ κάνει το παν για να μας σώσει ή πως έχει ως στόχο να μας προδώσει, όντας και αυτή κομμάτι του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου.

  Κόντρα σε αυτή τη λανθάνουσα εθνικιστική αντίληψη, το χρέος είναι απόρροια και αναπόσπαστο στοιχείο της πολιτικής οικονομίας, και αυτό τα αφεντικά μας το ξέρουν πολύ καλά.  Η οικονομία στηρίζεται στη δημιουργία ελλείψεων, στη δημιουργία νέων πεδίων σπανιότητας (δηλαδή καταστροφική δημιουργία με μακροπρόθεσμες, αρνητικές πάντα, συνέπειες. Το χρέος και οι ενοχικές υποχρεώσεις θα επεκτείνονται και θα δεσπόζουν την κοινωνία, όσο υπάρχει η ιδιοκτησία, η ρουτίνα της κατανάλωσης, η ανταλλαγή και το χρήμα.

 ‘Όταν λέμε ότι η κρίση είναι δομική και συστημική  εννοούμε ότι οι δομές της πολιτικής οικονομίας έχουν φτάσει στο τέλμα, έχει χτυπηθεί ο ίδιος ο πυρήνας τους, δηλαδή η διαδικασία παραγωγής αξίας. Είναι ξεκάθαρο πως για το κεφάλαιο περισσεύουμε (εκτοξευμένα ποσοστά ανεργίας), και πως πλέον η αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης είναι απλά εμπόδιο στη διαδικασία συσσώρευσης. Η χρηματοπιστωτική κρίση, δηλαδή η αντικατάσταση των μισθών με δάνεια και η μη δυνατότητα παροχής δανείων, οδηγούν το σύστημα σε ένα φαύλο κύκλο  μη βιωσιμότητας. Αυτό συμβαίνει γιατί θέτει σε αμφισβήτηση την ίδια την αξία της εργασίας, δηλαδή την ίδια τη σχέση μέσω της οποίας οι από κάτω εντάσσονταν στους ρόλους του συστήματος.

  Μήπως να το ρίξουμε στο σοσιαλισμό και τη ‘’λαΪκή οικονομία’’;   Οι κάθε λογής εργατοπατέρες και λαΪκοί ηγέτες παράγουν τις δικές τους αυταπάτες και μια πολιτική διέξοδο εντός του συστήματος και της πολιτικής οικονομίας. Μπορεί να λένε για κρατικοποίηση τραπεζών, να παίρνουν τη μορφή της αναγέννησης του ορθολογικού φιλελευθερισμού. Ενίοτε παίρνουν τις μορφές της ενσωμάτωσης και της εναλλακτικής ‘’ επαναστατικότητας’. Άλλοτε, ακούμε για πράσινη ανάπτυξη, οικολογική αποκέντρωση, άμεση δημοκρατία  για το φετιχισμό   της πολιτικής μορφής.

  Ενώ η ίδια η αγορά και η κρατική παρέμβαση αδυνατούν να δώσουν οποιαδήποτε προοπτική, το πολιτικό θέαμα εξακολουθεί να λανσάρει διάφορα προΪόντα όπως λαΪκή οικονομία και εξουσία και κρατικούς  σοσιαλισμούς.  Οι μυθολογίες των διαφόρων δικτατοριών του προλεταριάτου, επιζούν την ίδια εποχή που το πλήθος των αποκλεισμένων από την παραγωγή  και τους θεσμούς και των ανέργων δεν μπορεί να αποτελέσει μια δυνατή πελατεία στα κόμματα και τα συνδικάτα τους. Την αντιδραστική πολιτική θέση των κρατιστικών επαναστάσεων έχει διαδεχθεί ένα κενό εμπόριο ιδεολογίας.

  Ο κοινωνικός πόλεμος δεν έχει σύνορα. Κάποιοι μέσα στη κρίση, βλέπουν μια επανανοηματοδότηση-επαναχάραξη των εθνικών περιφράξεων. Ο εθνικός κορμός και οι δίάφοροι ρατσιστές φαίνεται πως βρίσκουν ευκαιρία να στοχοποιούν τους μετανάστες , να κάνουν επιθέσεις και πογκρόμ και να σιγοντάρουν το θεσμικό ρατσισμό του ελληνικού κράτους. Γι’ αυτούς η αντίστασή τους έχει εθνικά χρώματα και μάχονται ως Έλληνες και όχι ως εχθροί της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής καταπίεσης που βιώνουν.

  Εμείς διαλέγουμε συνειδητά στρατόπεδο θεωρώντας πως κάθε παρουσία εθνικού συμβόλου και σημαίας ανήκουν στο πεδίο του εχθρού και είμαστε διατεθειμένοι να το πολεμήσουμε με κάθε μέσο. Επειδή οι χρυσαυγίτες, οι αυτόνομοι εθνικιστές και οι υπόλοιποι φασίστες προβάλλουν μία καθαρή εθνική κοινότητα ως λύση, οι προληπτικές επιθέσεις εναντίον τους και η αλληλεγγύη στους μετανάστες είναι απαραίτητη προϋπόθεση για οποιοδήποτε ριζοσπαστικό εγχείρημα.

  Μόνη λύση η κοινωνική επανάσταση.  Σε όλα αυτά έχουμε να αντιπροτείνουμε την κοινωνική επανάσταση την οποία θεωρούμε ως μόνη λύση για να έχουμε ζωή και όχι επιβίωση. Αυτό σημαίνει να εξεγερθούμε απέναντι σε κάθε οικονομικό και πολιτικό θεσμό. Απαιτεί, μέσα στη πορεία της εξέγερσης, να λάβουμε μέτρα όπως κατάργηση του κράτους, της ιδιοκτησίας και κάθε είδους μετρησιμότητας, της οικογένειας, του έθνους, της ανταλλαγής  και του κοινωνικού φύλου. Ώστε να επεκτείνουμε τη χαριστικότητα και την ελευθερία σε κάθε σημείο του κοινωνικού βίου.

   Αυτό σημαίνει επανάσταση! Φέρνοντας σε αυτή τη κατεύθυνση κάθε διεκδικητικό αγώνα για το μισθό, κάθε αυτοοργανωμένη δομή και συνέλευση , ειδικά σε μια συγκυρία, όπως τώρα, που η πολιτική-κυβερνητική μορφή της συστημικής   κρίσης μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνική έκρηξη.

Πορεία 18:00 Προπύλαια

Ανοιχτή συνέλευση στην κατειλημμένη Νομική αμέσως μετά την πορεία.

Κατάληψη Νομικής 9/2/12